Pożegnanie kapitan Marii Teresy Dudzickiej

Autor: Administrator serwisu

Maria Teresa Dudzicka

W wieku 84 lat, 20 grudnia 2015 roku, zmarła kapitan Maria Teresa Dudzicka. Nabożeństwo żałobne odbyło się w kościele św. Wincentego à Paulo, ciało zostało złożone w rodzinnym grobie na cmentarzu miejskim 

Świętej Pamięci kapitan Maria Teresa Dudzicka urodziła się w Wilnie 23 stycznia 1931 roku. Przez całe życie związana była z wileńską Armią Krajową. Po wojnie, od lat pięćdziesiątych, mieszkała w Otwocku, gdzie związana była z administracją terenową. Aktywna działaczka społeczna, współzałożycielka i wieloletni prezes otwockiego oddziału Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego oraz aktorka Amatorskiego Teatru Miejskiego im. Stefana Jaracza. Uhonorowana wieloma państwowymi odznaczeniami, m.in. Złotym Krzyżem Zasługi. Za zasługi dla miasta Otwocka w 95. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości otrzymała Srebrną Sosenkę. Do ostatnich swoich dni pracowała jako skarbnik w Światowym Związku Żołnierzy AK Koło nr 4 „Fromczyn” oraz we władzach Związku Młodocianych Więźniów Politycznych „Jaworzniacy”.
W ostatniej drodze kapitan Marii Teresy Dudzickiej towarzyszyli mieszkańcy Otwocka, władze miasta Otwocka z prezydentem Zbigniewem Szczepaniakiem na czele, poczty sztandarowe, rodzina, przyjaciele oraz przedstawiciele wielu miejskich organizacji. Po nabożeństwie żałobnym, które odbyło się w kościele św. Wincentego à Paulo, ciało w asyście Wojska Polskiego zostało przewiezione i złożone na miejskim cmentarzu przy ul. Andriollego. Żołnierze Wojska Polskiego w geście oddania honoru zamarłej wykonali salwę honorową.
Rodzinie i bliskim składamy serdeczne wyrazy współczucia.

BIOGRAFIA

Maria Teresa Dudzicka – kapitan Wojska Polskiego w stanie spoczynku, kombatant, weteran walk o niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej.

Urodzona w Wilnie 23 stycznia 1931 roku w patriotycznej rodzinie związanej z wileńską AK. Repatriowana po II wojnie światowej do Gorzowa Wielkopolskiego. Po prześladowaniach ze strony UB za działalność w podziemnym harcerstwie osiadła w 1952 roku w Otwocku. Podjęła pracę w Wydziale Architektury Starostwa Powiatu Otwockiego, w którym kierowała Zespołem Usług Projektowych do jego likwidacji w 1999 roku. Poza pracą zawodową przez cały czas działała społecznie – była współzałożycielką oddziału PTTK w Otwocku, pełniła w nim przez kilka kadencji funkcję prezesa. Od początku działała aktywnie w Teatrze im. Stefana Jaracza, najpierw w sekcji baletowej, potem jako aktorka amatorka.
Odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, odznaką Zasłużony Działacz Kultury oraz licznymi odznaczeniami kombatanckimi. W 2001 roku otrzymała od władz Otwocka odznakę „Za zasługi w upowszechnianiu kultury fizycznej i turystyki”. Do końca życia pracowała społecznie w Światowym Związku Żołnierzy AK jako członek nadzwyczajny oraz we władzach Związku Młodocianych Więźniów Politycznych „Jaworzniacy”.

Galeria